A comparative study of the nature and rulings of apostasy in the five schools of Islamic jurisprudence

Document Type : Original Article

Abstract

Apostasy is one of the significant issues in political jurisprudence and holds considerable importance. In all Islamic schools of thought, apostasy is regarded as a crime against religion and belief and is subject to severe punishment. Given the gravity of its prescribed penalties, several questions become particularly salient: whether the criminalization of apostasy is in conflict with the principle of human religious freedom; through what means this crime can be established; what its legal effects and consequences are; and how its rulings are treated across the five schools of Islamic jurisprudence.
In this study, the author employs a descriptive–analytical method and relies on library-based sources to, first, clarify the concept of apostasy, then explain its rulings and effects, examine the conditions for its realization and the methods of proving it, and finally elucidate the relationship between apostasy and the principle of human freedom. The findings and conclusions of the research indicate that the criminalization of apostasy does not conflict with the principle of religious freedom. This is because Islam grants human beings the greatest degree of freedom and choice in selecting a religion, allowing them to choose their faith with full awareness and insight, without any form of compulsion. However, once a religion has been accepted, abandoning or changing it is not permissible, since such a change would give rise to numerous problems for Islam and its followers. From this perspective, apostasy is regarded in Islam as a crime against the Islamic order.

Keywords

References

قرآن کریم
ابوالفتوح رازی؛ حسین بن علی. (۱۳۷۴)، روض الجنان و روح الجنان؛ مشهد :بنیاد پژوهش های اسلامی
الجبلی العاملی ؛زین الدین مشهور به شهید ثانی. (۱۴۱۰)؛ الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیة، المکتبة العلمیة الاسلامیه؛ج :۲.
الجریری؛ عبدالرحمن. (۱۴۱۹). الفقه علی المذاهب الاربعه؛ مترجم: الغروی؛ سید محمد و دیگران؛ بیروت: منشور دارالثقلین؛ج: ۵
اصغرپور؛حسن. امامیان؛ رباب.(۱۴۰۳)؛ مصداق و مفهوم ارتداد در قرآن در اندیشه های مفسران فریقین. نشریه پژوهش های فقهی ـ دور نزدهم ـ شماره ۲ ص- ۱۰۶
الموسوی الخمینی روح الله (۱۳۶۳)، تحریر الوسیله، قم: مؤسسة النشر الاسلامی، ج۲
امینی ؛علی رضا .آیتی؛ سید محمود رضا .(۱۳۷۵)، تحریر الروضة الدمشقیه تهران: مؤسسه فرهنگی طه.
بخاری؛محمد ابن اسماعیل.(۱۴۰۱)؛ صحیح البخاری. بیروت: دار المعرفه.
دهخدا، علی اکبر. (۱۳۷۲)، لغت نامه دهخدا ؛تهران: مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران
شهیدی؛ سید جعفر. (۱۳۷۳)؛ ترجمه نهج البلاغه؛ تهران: انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی ؛نامه ۳۱
شیبانی؛ احمد ابن حنبل.(۱۹۸۷)؛ المسند. بیروت: دار العلم للملایین.
طباطبایی، محمد حسین. (۱۳۹۳)، المیزان فی تفسیر القرآن، قم: مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، ج: ۲
فیض؛ علی رضا. (۱۳۷۳)؛ مقارنه و تطبیق در حقوق جزای عمومی اسلام، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
قربانی؛ زین العابدین. (۱۳۶۷)؛ اسلام و حقوق بشر؛ تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی
محقق حلی؛ ابوالقاسم نجم الدین جعفر بن حسن .(۱۴۰۳) شرائع الاسلام فی مسائل الحلال والحرام مع تعلیقات السید الصادق الشیرازی: تهران انتشارات استقلال، ج:۲
محقق داماد؛ مصطفی. (۱۳۷۵). «ارتداد» دایره المعارف بزرگ اسلامی . ج ۷. تهران: بنیاد معارف اسلامی. ص. ۴۴۳-۴۴۴
مصری؛ سید سابق. فقه السنه؛(۱۹۰۵) مترجم: ابراهیمی؛ محمود. (۱۴۳۷). سایت عقیده : اول دیجتال.صص(۱۴۴۵-۱۴۵۸).
یزدی؛ محمد. (۱۳۷۴)؛ فقه القرآن ؛ قم: موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان؛ ج: ۲.

Files

Share

How to cite

Statistics