دانشکده فقه و اصول، دانشگاه فقه و اصول دانشگاه بین‌المللی مجازی المصطفی، قم، ایران
چکیده
امر به معروف و نهی از منکر دو عنصر حیاتی برای جوامع بشری است که توسط آن عدل و داد حاکم شده و ظلم وفساد نابود یا کاسته می شود. و موجب می شود توسط آن جامعه از وضع موجود به سوی وضع مطلوب سوق داد که همان برپایی عدل و برچیدن فساد می باشد. امر به معروف به معنی دستور دادن و ترغیب کردن دیگران بسوی اعمال شایسته و نیکو می باشد که شامل تمام واجبات و مستحبات الهی و اعمال و رفتار مورد پسند عقلا است، می باشد. و نهی از منکر به معنی باز داشتن دیگران از فساد و گناه و پلیدی که شامل تمام محرمات و مکروهات شرعی و اعمال و رفتار قبیح و نا پسند عقلا است، می باشد.
امر به معروف و نهی ازمنکر دو نوع است. به فتوای مراجع دینی این دو عنصر حیاتی جوامع بشری از سوی شارع واجب گردیده است البته از وجوب کفایی. اجرای امر به معروف و نهی از منکر دارای مراتبی است که باید از ساده ترین آن شروع کرد، تا حدی که امکان دارد به جبر و زور نباید متوسل شد؛ که سبب کاستن اثر آن خواهد گردید.
امر به معروف ونهی از منکر به بیان صریح آیات قرآن کریم و روایات معصومین(ع) از اهمیت والای برخوردار است، در بعضی آیات قرآن کریم خداند متعال امر به معروف و نهی از منکر را در ردیف و کنار نماز و زکات آورده است. و در احادیث که از حضرت نبی رحمت(ص) نقل شده است؛ عواقب خطر ناکی را در فراموشی سپردن و از پیامد های انجام ندادن امر به معروف ونهی از منکر برای بشریت هشدار داده شده است.
حسینی, مریم و پورکیوان, فرهاد . (1403). بازشناسی آثار امر به معروف و نهی از منکر از دیدگاه آیات قرآن و احادیث معصومین(ع). ﺧﻮﺍﻧﺶ های ﻓﻘهی ﻭ ﺣﻘﻮقی, 4(6), -.
MLA
حسینی, مریم , و پورکیوان, فرهاد . "بازشناسی آثار امر به معروف و نهی از منکر از دیدگاه آیات قرآن و احادیث معصومین(ع)", ﺧﻮﺍﻧﺶ های ﻓﻘهی ﻭ ﺣﻘﻮقی, 4, 6, 1403, -.
HARVARD
حسینی, مریم, پورکیوان, فرهاد. (1403). 'بازشناسی آثار امر به معروف و نهی از منکر از دیدگاه آیات قرآن و احادیث معصومین(ع)', ﺧﻮﺍﻧﺶ های ﻓﻘهی ﻭ ﺣﻘﻮقی, 4(6), pp. -.
CHICAGO
مریم حسینی و فرهاد پورکیوان, "بازشناسی آثار امر به معروف و نهی از منکر از دیدگاه آیات قرآن و احادیث معصومین(ع)," ﺧﻮﺍﻧﺶ های ﻓﻘهی ﻭ ﺣﻘﻮقی, 4 6 (1403): -,
VANCOUVER
حسینی, مریم, پورکیوان, فرهاد. بازشناسی آثار امر به معروف و نهی از منکر از دیدگاه آیات قرآن و احادیث معصومین(ع). ﺧﻮﺍﻧﺶ های ﻓﻘهی ﻭ ﺣﻘﻮقی, 1403; 4(6): -.
)