دانشکده فقه و اصول، دانشگاه فقه و اصول دانشگاه بین‌المللی مجازی المصطفی، قم، ایران
چکیده
فرزند خواندگی ریشهای دیرینه دارد و در فرهنگها و رسوم گوناگون مصادیق و گونههای مختلفی از این پدیده نمود یافته است. قرآن کریم از دو منظر به این موضوع ورود کرده است. از سویی به گفته مفسران، این تنوع و تکثر مصادیق را مورد اشاره قرار داده و از سوی دیگر با توجه به اهمیت این پدیده در حیات اجتماعی به برخی از احکام و مقررات شرعی پیرامون آن ورود کرده است. تشریع قرآنی در موضوع فرزند خواندگی بدیع و منفک از نظام باورها و ارزشی دوره قبل از اسلام است و در بردارنده احکام خاصی است. این مقاله ضمن اشاره به بعد اول، با ارجاع به نگاه مفسرین و فقهاء در صدد واکاوی دلالتهای فقهی قرآن در موضوع فرزندخواندگی است. عدم جواز انتساب فرزند خوانده به فرزند پذیر، عدم محرمیت، عدم وجوب نفقه، ارث نبردن فرزند خوانده از پذیرنده و جواز وصیت برای فرزند خوانده از احکام فقهی برآمده از قرآن کریم است.
)